فرنام

هر سال محرم و صفر که می آید مساجد، تکایا، حسینیه ها و برخی خانه ها برای فرزند آخرین فرستاده خدا رخت سیاه به تن می کنند تا میزبان کسانی شوند که پس از محرم سال 61 هجری قمری گردهم می آیند تا حرکت بزرگ و تاریخی حسین بن علی را بازخوانی کنند و از صفحه صفحه و سطر سطر آن درسی بیاموزند. حسین سردار عاشقی و یارانش بلاجویان دشت کربلایند تا عزت و سربلندی رخنمایی کند و خورشید عاشورا برای همیشه دل های سرد و خنک دنیازدگان و فریفتگان را گرما ببخشد و نور خدایی اش چراغی باشد برای راه یافتن به حقیقت زندگانی.
مردم شهر گرگان و روستاهای اطراف از سال های دور تقریباً از شهادت مسلم بن عقیل خود را برای تدارک عزای حسینی آماده می کردند. تکایا را نظافت و شستشو می کردند و با پارچه های مشکی و پرچم هایی که بر روی آن اشعاری در رابطه با محرم و امام حسین نوشته شده بود تزیین می کردند.
در محله های اصلی شهر گرگان تکایایی بود که این تکایا معمولاً طایفه ای اداره می شد. اطعام دهی از اول محرم تا شب سوم شهادت امام  در تکایا برقرار بود. طعام در منازل پخت می شد و افراد طایفه و یا خانواده اعم از دختر و پسر و زن و مرد در تهیه و پخت غذا همکاری داشتند. پاتوقی، احیای شب عاشورا و برگزاری مراسم صبح رو سیاه پس از نماز صبح عاشورا، تعزیه خوانی، چهل منبر، علم مشتی و دسته چوبی از دیگر رسوم گرگانی ها در ایام محرم است.
اما در ماه صفر و بعد از اربعین مراسم مهم و بزرگ دیگر عزاداری 28 صفر یا به قولی چهل و هشتم است که مصادف است با عزای رحلت نبی اکرم(ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) که این خود باز نشانه ای از اهمیت شهادت امام حسین است که 48 روز پس از عاشورا، شهادت امام حسین را باز در عزای جد و برادرش یادآوری می کنند. پخت حلیم و یا حلیم زنان مراسم معمول در چهلم خصوصاً در چهل و هشتم است.  قدیم ها در روز 28 صفر نخل گردانی و محفه گردانی از مهم ترین مراسم در گرگان بود. محل دائم نخل در سقاخانه میدان بود. معمولا در این روز یا شب قبل نخل را به مسجد علوی در ابتدای خیابان سرخواجه می بردند و آن را با گلاب شستشو می دادند و تمام آن را با پارچه های مشکی سیاه پوش می کردندو با پارچه های سبز تزیین می کردند. معمولاً کودکی سید را انتخاب می کردند عمامه و لباس سبز بر او می پوشاندند و کودک سوار بر نخل این بیت را می خواند:
ای شیعیان زاری کنید این نعش بابای من است
 اما پایان ۲ ماه عزاداری مصادف است با ایام ربیع. در شب اول ماه ربیع اهالی خصوصا آن هایی که نذوراتی داشتند به در مساجد و اماکن متبرکه رفته و در را به صدا در می آوردند و این ذکر را خطاب به حضرت مهدی عنوان می کردند:
یا صاحب الزمان مژده که ایام عزا سرآمده
ماه شادی رسید حاجت ما را کن روا 
آنها معتقد بودند که در ۱۰ مسجد را باید زد و امیدوار بودند که خداوند بزرگ حاجت و دعای شان را مستجاب کند.