انجام  کارهای درست و نادرست در زندگی همه آدم ها کاملا طبیعی است و مقدار و کمیت کارهای درست و یا نادرست توسط شخص نشان از موفقیت و عدم موفقیت اوست. هر چند خودم بیشتر به کیفیت کارها توجه دارم.
اما صرف نظر از انتخاب راه درست در زندگی و به کار بستن شیوه های صحیح در رسیدن به هدف (چه مادی و چه معنوی) عامل دیگری در فرع و حاشیه زندگی ما قرار دارد که گاهی اصل و اساس را به حاشیه می برد و خودش می شود یک روش و آن عامل چیزی نیست جز "عادت". عادت ها خوب و عادت های بد که تعدادشان بسیار زیاد است و در هر طیف و جامعه ای از عوام تا خواص و روشنفکر وجود دارد.
به عنوان مثال سیگار کشیدن از عادت های بسیار بد است و شخص سیگاری می داند که باکشیدن سیگار آسیب می بیند اما چه می شود کرد او عادت به این کار و حتی وقتی از اتاق بیرون می آید و با هوای پاکیزه و تازه روبرو می شود و از آن لذت می برد سیگاری به لب می گیرد تا این لذت را برای خودش دوچندان کند.
اما عادت های خوب هم زیاد است و هدف من در این نوشته معرفی یک کار پسندیده و خوب است که حتی اگر از روی عادت هم باشد غنیمتی است. "نماز خواندن"
خواندن نماز در متون دینی از قرآن کریم تا فرمایشات معصومین علیهم السلام بسیار سفارش شده و اساتید اخلاق و عرفان ویژگی ها و اثرات زیادی برای آن بیان کرده اند اما برای مثل من همین که نماز خواندن یک عادت هم باشد موهبتی است. وقت نماز که میرسه و هنگامی که باید این عادت خوب را انجام بدم تقریباً همیشه قبل از نیت توی دلم میگم خدایا من رو با این نماز خواندن ببخش می دانم که ارزشی نداره اما همین عادت رو هم از من نگیر. در طول ۲۴ ساعت این ۱۰ دقیقه نماز خواندن برای من شده عادت. نه عمق داره نه ... اما همین مقدارش هم برام خوبه. می دانم که نباید از روی اجبار و عادت باشه ولی خب همینه دیگه خودت درستش کن.
دوستان گلم موقع نظر گذاشتن اگه حوصله داشتین به یک عادت خوب و یک عادت بد اشاره کنید.